Pages

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018

ΠΑΙΔΙΚΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ "ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ".

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΕΔΙΝΕ
του Shel SilverStein 

Το Σπίτι του Δασκάλου σας προσκαλεί την Κυριακή

16/12 στις 12:00 μ.μ. στην παιδική θεατρική 

παράσταση ‘Το δέντρο που έδινε’ εμπνευσμένη 

από το παραμύθι του Shel Silverstein. 

Μετά θα ακολουθήσει κατασκευή

χριστουγεννιάτικης κάρτας για τους μικρούς μας 

φίλους!
 
   Σας περιμένουμε!

H ΒΛΑΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΗΤΗ !!!


Η Ελένη δεν δολοφονήθηκε επειδή είπε «όχι»

Η φοιτήτρια δεν πέθανε επειδή είπε «όχι», όπως επαναλαμβάνουν όλοι μονότονα.
Πέθανε επειδή έπεσε στα χέρια δολοφόνων. 
Η συνεχής σύνδεση τού «όχι» της με τον φρικτό της θάνατο είναι στρεβλή και επικίνδυνη. Διότι μοιάζει σαν να προτείνουμε στα κορίτσια να λένε «ναι» για να σωθούν...   Ειδησεογραφικές σελίδες, εφημερίδες, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές υπόσχονται νέες αποκαλύψεις για τη δολοφονία της φοιτήτριας στη Ρόδο. 
Δεν γνωρίζω τι από όλα όσα ακούγονται είναι ακριβές και τι όχι, ούτε που θα καταλήξει η σκοτεινή αυτή υπόθεση όταν διαλευκανθούν οι λεπτομέρειές της. 
Στο μεταξύ όμως, και ενώ τίποτε δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα, η φράση που επίμονα βλέπω να επαναλαμβάνεται στο σχολιασμό της είδησης είναι πως «η Ελένη δολοφονήθηκε επειδή είπε “όχι”». 
Δεν θα συμφωνήσω. 
Η Ελένη δολοφονήθηκε επειδή έπεσε τα χέρια των συγκεκριμένων ανθρώπων. 
Γύρω μας κυκλοφορούν χιλιάδες κορίτσια που είπαν «όχι» και δεν έπαθαν τίποτε, επειδή τα αγόρια στα οποία το απηύθυναν σεβάστηκαν τη θέλησή τους. 
Γύρω μας κυκλοφορούν χιλιάδες αγόρια που αγαπάνε και σέβονται τα κορίτσια και που ποτέ δεν θα έκαναν, όχι κάτι τόσο αποτρόπαιο όπως εκείνο που έκαναν τα αγόρια από τη Ρόδο, αλλά ούτε το παραμικρό που θα έφερνε σε δύσκολη θέση, θα πλήγωνε ή θα μείωνε τα κορίτσια τους. 
Ας μην βιαζόμαστε να κάνουμε γενικεύσεις, ας μην υποπίπτουμε σε σεξιστικά ή άλλα στερεότυπα. Δεν ζούμε σε κοινωνία αγγέλων, αλλά ούτε και στην κόλαση της γενικευμένης θυματοποίησης των ασθενέστερων. 
Παρουσιάζοντας το πολυσυζητημένο «όχι» ως τον κύριο λόγο που οδήγησε στο δραματικό τέλος της κοπέλας, περνάμε μηνύματα στρεβλά και επικίνδυνα. 

Τι, αλήθεια, προτείνουμε σε ένα κορίτσι που θα βρεθεί (ο μη γένοιτο!) σε παρόμοια θέση; Να πει «ναι» για να σωθεί; 
Ή να επιστρέψουμε σε εκείνη την εποχή που τα κορίτσια ως τη στιγμή που βρίσκονταν αγνά και αμόλυντα στη νυφική κλίνη τους δεν έβγαιναν ποτέ από το πατρικό σπίτι τους χωρίς συνοδεία; Τότε που δεν είχαν προσωπική ζωή μέχρι την παντρειά τους. 
Πράγματι, αν είχε ακολουθήσει αυτή τη μέθοδο η οικογένεια της Ελένης το παιδί της μάλλον θα ζούσε. Ηταν όμως μια σύγχρονη οικογένεια που προσπάθησε να το μεγαλώσει όσο καλύτερα μπορούσε, αφήνοντάς του τους απαραίτητους βαθμούς ελευθερίας για να αναπτύξει την προσωπικότητά του και να κάνει τις επιλογές του. 
Λέγοντας πως «η Ελένη δολοφονήθηκε επειδή είπε “όχι”» παρουσιάζουμε το ερωτικό ξύπνημα ως μία επικίνδυνη και εν δυνάμει βίαιη διαδικασία: Με το αρσενικό να άγεται και να φέρεται από τις ορμόνες του χάνοντας τον έλεγχο και με τα κορίτσια να κακοποιούνται, ακόμα και να δολοφονούνται, όταν αρνηθούν να υποταχθούν. 
Δεν είναι όμως έτσι. 
Δεν μπορεί να είναι έτσι. 
Η ακραία περίπτωση ενός τραγικού συμβάντος δεν μπορεί να ισοπεδώσει όλες τις άλλες (πολυάριθμες) περιπτώσεις υγιών σχέσεων. Δυστυχώς, μία στιγμή απρονοησίας, επιπολαιότητας ή και τρέλας μπορεί να την μετανιώσεις ακριβά, είτε είσαι άβγαλτο παιδί, είτε είσαι έμπειρος ενήλικας. 
Πράγματι, αν εμπιστευθείς (έστω προς στιγμήν) τους λάθος ανθρώπους μπορεί να μην πάθεις τίποτα σοβαρό, αλλά μπορεί επίσης και να το πληρώσεις. Η Ελένη το πλήρωσε με τη ζωή της. 

Ηταν πολύ άτυχη. 
Μπορεί όμως να ήταν το ίδιο άτυχη αν είχε πει και «ναι». 
Τι μπορούμε να κάνουμε για να προστατεύσουμε τα δικά μας παιδιά από το να έχουν μια τύχη παρόμοια με τη δική της; 
Οχι κάτι περισσότερο, φοβάμαι, από ό,τι έκανε η οικογένειά της: Να τα μεγαλώσουμε με αγάπη, με φροντίδα αλλά και με ελευθερία. Να τα προικίσουμε με ευθυκρισία και αίσθηση των επιλογών τους. Να τα κάνουμε καλούς, ηθικούς και τίμιους ανθρώπους. Να τα μάθουμε πως ποτέ –αλλά ποτέ!– δεν βλάπτεις τον άλλο. 
Ως εκεί, φοβάμαι πως μπορούμε να φθάσουμε. 
Βεβαιότητες δεν μπορεί να υπάρχουν. 
Μόνο ελπίδα. 
Η ελπίδα πως δεν θα βρεθούν στη ζωή τους άνθρωποι που να θέλουν να τα βλάψουν ή έστω, πως τα ίδια θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν ή να αποφύγουν τις κακοτοπιές. Η ελπίδα πως εκείνοι που θα συναντήσουν στο δρόμο τους θα σεβαστούν εξίσου και τα «ναι» και τα «όχι» τους. 
Πηγή: Protagon.gr

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2018

Η πραγματική ελπίδα που έχουμε όλοι ανάγκη.


Είναι αλήθεια ότι για να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε και να αλλάξουμε τα πράγματα  πρέπει να ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα: να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι περισσότερα αυτά που μας ενώνουν από αυτά που μας χωρίζουν, να κατανοήσουμε ότι από τον «καναπέ»  μας δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα και το κυριότερο να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουν αλλάξει οι εποχές, άρα πρέπει να αλλάξουμε και εμείς.  Με απλά λόγια η πραγματική ελπίδα μπορεί να έρθει μέσα από την Ενότητα, τη Συμμετοχή και τη Σοβαρότητα.
Μαγικές λύσεις και επιστροφή στην εποχή των παχέων αγελάδων δεν θα υπάρξουν γιατί ο κόσμος γύρω μας αλλάζει και κανένας δεν θα μας χαριστεί. Όπως επίσης και γενικόλογες τοποθετήσεις για ανάπτυξη και μεταρρυθμίσεις προς όφελος των αριθμών και μακριά από την πραγματική ζωή και την πραγματική οικονομία δεν έχουν καμία πρακτική αξία. 
Για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς δεν πιστεύουμε όλοι τα ίδια πράγματα. Υπάρχει και ο άλλος δρόμος: του διχασμού, της πόλωσης, των μικροεξυπηρετήσεων , της διαχείρισης της φτώχειας. 
Είναι ο άλλος δρόμος που υπόσχεται λύσεις στα σύγχρονα προβλήματα με τη χρήση παλαιών συνταγών και επί της ουσίας αναπαράγει όλες τις παθογένειες της Μεταπολίτευσης.
Όλοι εμείς οι νέοι άνθρωποι που επιμένουμε να ονειρευόμαστε, που πιστεύουμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε καλύτερα πρέπει να μπούμε μπροστά.
Να αγωνιστούμε για ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα παράγει όλη την απαραίτητη γνώση για τη νέα εποχή και παράλληλα θα προάγει υπεύθυνους πολίτες με εθνική και ιστορική συνείδηση. 
Να διεκδικήσουμε ένα σταθερό και φιλικό πλαίσιο λειτουργίας των ελεύθερων επαγγελματιών και των επιχειρηματιών ( ειδικά των μικρομεσαίων)  για κάθε ένα που θέλει να φτιάξει τη δική του δουλειά, να δημιουργήσει και να προκόψει.
Να φέρουμε επιτέλους τις νέες τεχνολογίες μέσα στο Δημόσιο, μειώνοντας τη γραφειοκρατία αλλά και δημιουργώντας μία νέα σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ πολίτη και κράτους.
Να συμφωνήσουμε ποια είναι τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της περιοχής μας και με ποιον τρόπο θα τα αξιοποιήσουμε. 
Να φέρουμε κοντά τους εκπροσώπους μας στο Κοινοβούλιο, τους Δημάρχους και τον Περιφερειάρχη, καθώς και τους εκπροσώπους των κοινωνικών και παραγωγικών φορέων ώστε να διαμορφωθεί μία κοινή ατζέντα με βασικές προτεραιότητες και διεκδικήσεις για τον τόπο μας.
Γιατί η πραγματική ελπίδα που έχουμε όλοι ανάγκη δεν είναι τα μεγάλα λόγια και οι κούφιες υποσχέσεις. Είναι η Συνεννόηση και το Σχέδιο για τα νησιά μας.
Κων/νος ΔΟΚΙΜΑΚΗΣ
Δικήγορος Σύρου


Η "ΜΑΝΤΑΛΕΝΑ" ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ.

Μια εξαιρετική ιδέα της δημοτικής αρχής, έδωσε "φως" χθες στην κεντρική πλατεία της Παροικιάς.
Αντί χριστουγεννιάτικου δέντρου άναψε η "βάρκα μας" η θρυλική "ΜΑΝΤΑΛΕΝΑ"






Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2018

ΔΙΑΚΟΜΙΔΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟ ΚΑΙ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟ ΑΕΡΟΣΚΑΦΟΣ.


Δεν είχα σκοπό να επανέλθω τόσο γρήγορα στο θέμα του υγειονομικού αεροσκάφους.
Το θέμα πλέον θα εξετασθεί από τους αρμόδιους εισαγγελείς και επομένως κανένα σχόλιο περαιτέρω.
Αλλά ένα ατυχές περιστατικό σήμερα Κυριακή μεσημέρι, στην Νάουσα, ένα τροχαίο με αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό ενός Ναουσαίου, ίσως ενός από τους καλύτερου Ναουσαίου και φίλου μου, έγινε αιτία να ζήσω από κοντά όλη την διαδικασία και το επίπεδο υγείας των κατοίκων της Πάρου και το κατά πόσο οι κάτοικοι αυτού του νησιού είναι προστατευμένοι από θέμα υγείας και νιώθουν ασφαλείς στον τόπο τους.
Τροχαία γίνονται όλο το χρόνο εκατοντάδες και πολύ σοβαρότερα, όπως και άλλα περιστατικά υγείας που οφείλονται σε παθολογικά αίτια (καρδιακά, εγκεφαλικά κλπ), αλλά εάν σε κάποιον δεν συμβεί σε κοντινό του άνθρωπο δεν μπορεί να καταλάβει το μέγεθος του προβλήματος και την γύμνια του συστήματος.
Και για να μην παρεξηγηθώ, μιλάω για ένα σύστημα ετών, για ένα σύστημα που πάσχει από την αρχή έως το τέλος, για ένα σύστημα που ο απολογισμός του είναι δεκάδες αδικοχαμένοι άνθρωποι οι οποίοι δεν μπορούν να έχουν την άμεση ιατρική νοσοκομειακή φροντίδα που στο κάτω-κάτω της γραφής είναι υποχρεωμένη η πολιτεία να τους παρέχει.
Έγινε λοιπόν το τροχαίο σήμερα το μεσημέρι στις 12.00, στην Νάουσα, ένα ΙΧ παραβιάζοντας  το STOP χτύπησε ένα ¨παπάκι΄ το οποίο οδηγούσε ο 75χρονος φίλος μου.
Η σύγκρουση δεν ήταν σφοδρή, αλλά ο φίλος μου με την πτώση υπέστη συντριπτικά κατάγματα στο δεξί πόδι στο σημείο της κνήμης και αστραγάλου.
Κλήθηκε το ΕΚΑΒ, η απάντηση ήταν ότι σήμερα δεν υπήρχε βάρδια ΕΚΑΒ στο κέντρο υγείας, η μεταφορά του στην Παροικιά έγινε με την άμεση κινητοποίηση εθελοντών της Ομάδας διάσωσης , οι οποίοι με δική τους ευθύνη πραγματοποιούν συχνά τέτοιου είδους διακομιδές.
Φθάσαμε στο κέντρο υγείας, άμεση η κινητοποίηση των γιατρών, έκαναν ότι μπορούσαν καλύτερο, βέβαια ορθοπεδικό το κέντρο υγείας δεν έχει και έτσι οι παθολόγοι έβαλαν τα δυνατά τους να προσφέρουν στον ασθενή τις πρώτες βοήθειες.
Η κατάσταση κρίθηκε κρίσιμη και έχρηζε διακομιδής σε νοσοκομείο. Ζητήσαμε από τους γιατρούς λόγω των συντριπτικών καταγμάτων και της ηλικίας του ασθενούς σε συνδυασμό με άλλα προβλήματα υγείας που είχε, να μεταφερθεί με ελικόπτερο σε νοσοκομείο των Αθηνών (ΚΑΤ).
Η απάντηση ήταν ότι το ΕΚΑΒ αποφασίζει και όχι αυτοί.
Και το ΕΚΑΒ αποφάσισε, ο ασθενής να διακομισθεί στην Σύρο με πλωτό μέσο.
Διακριτικά οι γιατροί μας λένε, "παράκληση  μπορείτε να πάτε να αγοράσετε έναν αντιτανικό ορό γιατί δεν έχουμε", διέκρινα την αγωνία τους και στο βάθος και την ντροπή που ένοιωθαν, αλλά τι φταίνε αυτοί?
Η ενημέρωση είναι ότι ένα σκάφος που πραγματοποιεί διακομιδές και ελλιμενίζεται στην Παροικιά έδωσε ετοιμότητα 20΄ λεπτά για να πάμε Σύρο και συγκεκριμένα στις 13.30 θα είχαμε αναχώρηση.
Εν τω μεταξύ οι εθελοντές της Ομάδας διάσωσης παραμένουν στο νοσοκομείο , προκειμένου να μεταφέρουν τον ασθενή στο λιμάνι.
Την στιγμή εκείνη κτυπά το τηλέφωνο, μια γυναίκα από την Μάρπησσα παρουσίασε καρδιακά προβλήματα και έπρεπε να μεταφερθεί στο κέντρο υγείας. Τα μέλη της ομάδας διάσωσης χωρίζονται,  τα δύο παραμένουν στο κέντρο υγείας για την μεταφορά στο λιμάνι και οι άλλοι ξεκινάνε για την Μάρπησσα για να φέρουν την γυναίκα.
Η ώρα περνάει, περνάει η 13.30, τίποτα. Σε κάποια στιγμή αποφασίζω να τηλεφωνήσω στο ΚΕΠΙΧ του Υπουργείου Ναυτιλίας, η πληροφόρηση είναι ότι το σκάφος της Παροικιάς δεν μπορεί να κάνει την διακομιδή διότι είχε κάποιο πρόβλημα!!! Τηλεφωνούμε στο σκάφος που εδρεύει στην Αντίπαρο, η απάντηση είναι ότι δηλώνει αδυναμία!!! Επιμένουμε για ελικόπτερο, η απάντηση ΟΧΙ, θα φέρουμε σκάφος από την Νάξο. Κλήθηκε το Λιμεναρχείο Νάξου να διαθέσει το περιπολικό σκάφος του Λιμενικού Σώματος, αυτό δήλωσε αδυναμία λόγω καιρού.
Τελικά στις 15.00 φθάνει το γνωστό ιδιωτικό σκάφος από την Νάξο, ο γαρμπής ήταν έξη μποφόρ, ο ασθενής επιβιβάζεται με τους συνοδούς και με τον γιατρό του κέντρου υγείας και αναχωρεί για Σύρο.
Στις 17.00 το σκάφος φθάνει στην Σύρο.
Και ερωτώ όλους τους υπεύθυνους, αρμόδιους , ανεύθυνους αναρμόδιους, απλούς πολίτες εγγράμματους ή αγράμματους " εάν υπήρχε το αεροπλανάκι στην Πάρο, θα υπήρχαν αυτά τα προβλήματα, που σήμερα έτυχαν στον δικό μου φίλο, αύριο στον δικό σας, στις οικογένειές μας στα παιδιά μας στα εγγόνια μας?
Δεν γνωρίζω ποιος ή τι ευθύνεται για την ακινητοποίησή του, δεν ξέρω εάν υπάρχουν ποινικές ευθύνες, (αυτό θα το διερευνήσει η δικαιοσύνη), αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι ηθικές ευθύνες υπάρχουν.
Δεν γνωρίζω εάν ευθύνονται οι νόμοι ή οι υπουργοί ή οποιοδήποτε άλλοι που δεν πετάει το αεροπλάνο, αλλά αυτό που γνωρίζω είναι ότι στα χείλη όλων των κατοίκων της Πάρου σχηματίζεται μια λέξη, ΓΙΑΤΙ?
Γιατί δεν πετάει? και όσο να λένε οι αρμόδιοι ότι οι πόρτες είναι ανοιχτές και όποιος θέλει να πάει να ρωτήσει, η απάντηση είναι, είναι πιο απλό να πάνε 15.000 Παριανοί να ρωτάει ένας ένας ή να ενημερωθούν μαζικά από τους αρμοδίους?
Βγάλτε όσες ανακοινώσεις θέλετε εναντίον μου, πείτε ότι θέλετε, ένα να ξέρετε ότι στο τέλος θα αναγκαστείτε να δώσετε εξηγήσεις, όχι σ' εμένα δεν με ενδιαφέρει αυτό, θα δώσετε εξηγήσεις στην Παριανή κοινωνία της οποίας μέλη είστε και εσείς.
Και για να προλάβω πάντα τους πονηρούς της υπόθεσης, δεν είναι πολιτικό το θέμα, δεν αφορά καμία δημοτική αρχή αποκλειστικά, αφορά όλους ανεξαιρέτως μέχρι σήμερα,
Και κάτι τελευταίο, που είναι οι δημοτικές παρατάξεις? που είναι οι κομματικές οργανώσεις? που είναι όλοι αυτοί που ασχολούνται με τα ασήμαντα? που είναι οι λαλίστατοι? που είναι οι πολυγράφοντες? οι ανατρεπτικοί? τα ΜΜΕ του νησιού? που είναι οι βουλευτές του νομού?
ΓΙΑΤΙ τόσο σιωπή ?
Τι σόι πολιτεία είναι αυτή που δίνει ετησίως 4.000.000 ευρώ για διακομιδές στις Κυκλάδες, εξ αυτών πάνω από ένα εκατομμύριο για διακομιδές με πλωτά από την Πάρο για Σύρο και δεν μπορεί να διαθέσει 150.000 ευρώ το χρόνο για να πετάει το αεροπλάνο?
Τι σόι πολιτεία είναι αυτή που δεν μπορεί να λύσει νομοθετικά ένα πρόβλημα που θα κάνει ένα ολόκληρο νησί να αισθάνεται ασφάλεια?
Όλοι πρέπει να ενώσουμε τις φωνές μας και να απαιτήσουμε το αυτονόητο, ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ.
Ηλίας Κουντρομιχάλης 

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2018

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ . ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ!!!


Προβολές σελίδων σήμερα                                 2311

Προβολές σελίδων χτες
2976
Προβολές σελίδων τον προηγούμενο μήνα
74.755
Πλήρες ιστορικό προβολών σελίδων
4.369.730
Αναρτήσεις


Αγαπητοί φίλοι
το 'PAROS PRESS"είναι μια προσωπική σελίδα στην οποία αποτυπώνονται οι προσωπικές απόψεις του διαχειριστή.
Δεν είμαστε επαγγελματίες ούτε φιλοδοξούμε ποτέ να γίνουμε πρώτον διότι δεν μας ενδιαφέρει και δεύτερον δεν έχουμε και τις ικανότητες που απαιτούνται για να μετατρέψουμε την σελίδα μας σε επαγγελματική.
Γι΄αυτό τον λόγο προχωράμε με τον ίδιο τρόπο και συνεχίζουμε να γράφουμε αυτά που πιστεύουμε.
Θα σταματήσουμε όταν πλέον εσείς δεν θα μας διαβάζετε.
Μέχρι τώρα όμως μας δίνετε δύναμη και θέληση να συνεχίσουμε.
Τα νούμερα είναι πολύ θετικά και αυτό σημαίνει ότι αυτά που γράφουμε σας ενδιαφέρουν, όχι για να σας πείσουμε για οτιδήποτε, αλλά για να σας προβληματίσουμε και να σας ενημερώσουμε.
Πολλές φορές μπορεί να στεναχωρούμε κάποιους, αλλά πάντα γράφουμε αυτό που πιστεύουμε με θάρρος και άποψη και χωρίς καμία εξάρτηση (οικονομική κλπ) και έτσι θα συνεχίσουμε.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Ηλίας Κουντρομιχάλης