Του Φαήλου Κρανιδιώτη
"Ο «σπόρος που δεν πεθαίνει» διαφυλάχθηκε στην κιβωτό της γλώσσας, της Μνήμης, της Ορθοδοξίας.
Ποτίστηκε με αίμα και ξαναβλάστησε. Σήμερα ζούμε μια άλλη πτώση. Μπορεί να εξελιχθεί όμως σε ένα νέο ξεκίνημα"
«Το δε την Πόλιν σοι δούναι, ούτ' εμόν εστί ούτε άλλου των κατοικούντων εν αυτή... Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών...» Οι Έλληνες θαυμάζουμε τους γενναίους, τους ελεύθερους ανθρώπους. Ποτέ δεν τραγουδήσαμε τους δειλούς και τους ριψάσπιδες και πολύ περισσότερο τους αποχαυνωμένους εθελοντές δούλους. Μόνο ακριτομυθίες χλεύης κι αποστροφής θα βρει κανείς στη λαϊκή μούσα και παράδοση για τους δειλούς και πολύ περισσότερο για τους προδότες. Αντάρτες, ζορμπάδες, αρειμάνιοι επαναστάτες, φλογεροί προκινδυνεύοντες μαχητές που περιφρονούν τον θάνατο, γεμίζουν την Ιστορία...
"Ο «σπόρος που δεν πεθαίνει» διαφυλάχθηκε στην κιβωτό της γλώσσας, της Μνήμης, της Ορθοδοξίας.
Ποτίστηκε με αίμα και ξαναβλάστησε. Σήμερα ζούμε μια άλλη πτώση. Μπορεί να εξελιχθεί όμως σε ένα νέο ξεκίνημα"
«Το δε την Πόλιν σοι δούναι, ούτ' εμόν εστί ούτε άλλου των κατοικούντων εν αυτή... Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών...» Οι Έλληνες θαυμάζουμε τους γενναίους, τους ελεύθερους ανθρώπους. Ποτέ δεν τραγουδήσαμε τους δειλούς και τους ριψάσπιδες και πολύ περισσότερο τους αποχαυνωμένους εθελοντές δούλους. Μόνο ακριτομυθίες χλεύης κι αποστροφής θα βρει κανείς στη λαϊκή μούσα και παράδοση για τους δειλούς και πολύ περισσότερο για τους προδότες. Αντάρτες, ζορμπάδες, αρειμάνιοι επαναστάτες, φλογεροί προκινδυνεύοντες μαχητές που περιφρονούν τον θάνατο, γεμίζουν την Ιστορία...


























