ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ

"Μηδενί δίκην δικάσεις, πριν αμφοίν μύθον ακούσης"

Πολλοί δυσανασχέτησαν γιατί όλες αυτές τις μέρες με τα τόσα σοβαρά επεισόδια που έγιναν σχεδόν σε όλη την Ελλάδα εγώ δεν έγραψα τίποτα.

Πάντα δεν μου αρέσει να εκφράζομαι εν θερμώ, πάντα περιμένω να εξελιχθεί ένα γεγονός και μετά να γράφω τη γνώμη μου. Κάθε θάνατος ανθρώπου με οποιοδήποτε τρόπο και αν γίνει, εκτός εκείνου της ανωτέρας βίας, είναι αποδοκιμαστέος, γιατί το δικαίωμα στη ζωή το έχουν όλοι. Σίγουρα λυπήθηκα και στενοχωρήθηκα που ένας άνθρωπος έχασε τη ζωή του, τα λόγια πολλές φορές είναι φτωχά να περιγράψουν τα συναισθήματά σου. Τα όσα συνέβηκαν και συνεχίζουν να συμβαίνουν δεν νομίζω ότι συνδέονται αποκλειστικά με τον άδικο χαμό του νέου στα Εξάρχεια. Ο θάνατός του ήταν η αφορμή να ξεσπάσει ο καθένας σε διαφορετικούς στόχους. Για μια φορά ακόμα οι τηλεαστέρες "δικαστές" φόρεσαν τη δικαστική τήβεννο, ανέβηκαν στην "έδρα" τους έβαλαν μπροστά τους ένα μικρόφωνο και ο καθένας έβγαζε τη δική του ετυμηγορία, αγνοώντας ότι στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αγνοώντας ότι και οι κρίνοντες κρίνονται, αγνοώντας ότι όλοι έχουν το δικαίωμα της υπεράσπισης. Από τα πάνελ των καναλιών παρέλασαν διάφοροι, σχετικοί και άσχετοι, "αυτόπτες μάρτυρες", "χαροκαμένοι" πολιτικοί, ηθοποιοί, τραγουδιστές, φυλακισμένοι τρομοκράτες και ο καθείς έλεγε το μακρύ του και το κοντό του. Η αλήθεια κάπου είχε "πάει περίπατο" βρισκόταν πιθανόν απασχολημένη σ' άλλον τόπο. Ο λαϊκισμός, τα μελό κυριάρχησαν σ' όλα σχεδόν τα κανάλια, η αντικειμενική δημοσιογραφία χάθηκε ανάμεσα στους ποικιλώνυμους εκφραστές της, το γεγονός αντί να μας προβληματίσει έγινε σαπουνόπερα, πασαρέλα για μολότοφ, ξύλα, πέτρες και ο καθένας για τον εαυτό του διεκδικούσε τα πρωτεία. Κάθε είδους "μαϊντανός" τηλεαστέρας έδινε και τη δική του εκδοχή για τα γεγονότα, μερικοί απ' αυτούς ωθούσαν ως σύγχρονοι "Νέρωνες" τους νέους στην καταστροφή, έτσι μέσα στη σύγχυση που επικρατούσε, κουκουλοφόροι και μη, άρχισαν να σπάζουν, να καίνε, να βεβηλώνουν, να κλέβουν, να ρημάζουν στο όνομα ενός αδικοχαμένου νέου και στο όνομα της "πλέριας δημοκρατίας". Οι μόνοι κερδισμένοι απ' όλο αυτό το χάος ήταν πάλι οι επιχειρηματίες των ΜΜΕ αφού είδαν τα έσοδά τους να εκτινάσσονται στα ύψη, ανάμεσα στα πλάνα με μολότοφ, καταστροφές, ειδήμονες σχολιαστές, επιχαίροντες πολιτικούς, τσουκ και ένα τέταρτο διαφημίσεις, έτσι να κάνουν και οι άμοιροι τηλεθεατές ένα διάλλειμα να φάνε ένα σάντουϊτς να πάνε για κατούρημα... Στο όνομα του Αλέξη, ορισμένοι πολιτικοί έστησαν τρικούβερτο γλέντι, βρέθηκαν βλέπεις στο στοιχείο τους, έφτασαν να τον συγκρίνουν με τον Κολοκοτρώνη και να τον επωνομάζουν ήρωα, γιατί ρε κακοποιούμε τις λέξεις μας; (Σύμφωνα με την ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια wikipedia ως ήρωας στη μυθολογική παράδοση αλλά και ως σύγχρονο κοινωνικό αρχέτυπο εννοείται κάποιος άνδρας ή γυναίκα (ηρωίδα), που μπορεί να εμφανίζεται παραδοσιακά ως πρωταγωνιστής ενός μύθου, ενός θρύλου ή έπους και που κατέχει ικανότητες μεγαλύτερες από εκείνες που κατέχει ο μέσος άνθρωπος. Αυτές οι ικανότητες τον βοηθούν να εκτελέσει ασυνήθιστες και παράτολμες αγαθοεργές πράξεις (ηρωική πράξη) για τις οποίες γίνεται γνωστός/ή . Αυτές οι δυνάμεις δεν είναι μόνον σωματικές αλλά και διανοητικές ή ψυχικές. Ως ήρωας επίσης νοείται η κεντρική φυσιογνωμία ενός λογοτεχνικού, θεατρικού και κινηματογραφικού έργου)... δε λέω καθόλα άδικος ο θάνατος του νέου αλλά όχι ηρωϊκός. Άλλοι πάλι πολιτικοί ως σύγχρονοι "πόντιοι Πιλάτοι", ένιπταν τας χείρας τους, άναβαν κεριά και δεν μπορούσαν να απαντήσουν στο απλό ερώτηματης της καταδίκης των επεισοδίων, όλοι πίστευαν ότι κάτι θα "αρπάξουν" και αυτοί. Αυτοί που διαμαρτύρονταν για έλλειψη δημοκρατίας, με τις πράξεις τους την κατέλυσαν, σκοπός τους δεν ήταν η διαμαρτυρία, σκοπός ήταν και είναι η αναταραχή, η "προσφορά αίματος" στο Μολώχ της ενημέρωσης της "δημοκρατίας" τους, διαφορετικά δεν μπορώ να εξηγήσω τους βανδαλισμούς, τους εμπρησμούς καταστημάτων, τη βεβήλωση εικόνων εντός ναών, τον εμπρησμό αστυνομικής κλούβας, όπου οι φασίστες κουκουλοφόροι δεν άφηναν τον οδηγό της να κατέβει. Την μεγαλύτερη πίεση δέχθηκε η Αστυνομία, η οποία σύμφωνα με μερικούς προοδευτικούς έχει πάντα άδικο, άμα αντιδράσει σκληρά είναι "κτηνώδης" αν δεν αντιδράσει είναι ανίκανη, οι παραπάνω επικίνδυνες αντιδημοκρατικές απόψεις δεν μπορούν να δικαιολογήσουν τις αποτρόπαιες πράξεις των κουκουλοφόρων και μη. Ιδιαίτερη εντύπωση μου προκάλεσε και η πορεία των μαθητών στην Παροικία, οι οποίοι ανάμεσα στα καθόλα κόσμια συνθήματα, εκείνο που κυριαρχούσε ήταν "Μπάτσοι, γουρούνια δολοφόνοι" και "τώρα μπορείτε να πάτε να γ%μ%θείτε", όλοι οι αστυνομικοί όμως δεν είναι δολοφόνοι, ιδιαίτερα σε τούτο το μικρό τόπο που ζούμε, όλοι γνωριζόμαστε, κάποιος θα έπρεπε να τους εξηγήσει ότι ένα περιστατικό δεν μπορεί να χαρακτηρίζει όλους τους άλλους.

ΝΤΡΟΠΗ!!!

Αν υπάρχει ακόμη αυτή η λέξη, μπορεί και να χαρακτηρίζει τις αχαρακτήριστες πράξεις των "ξεσηκωμένων" παιδιών της Ελλάδας. Εμπρός λοιπόν να τα γκρεμίσουμε όλα, στ' όνομα της εξέγερσης των "συνειδητοποιημένων διαδηλωτών" όπως τους αποκάλεσε ο "δημοκρατικός" δημοσιογράφος κ. Βότσης στην Ελευθεροτυπία.

Τα υπόλοιπα διαβάστε τα στο εδώ στο blog SKIAXTRO

Νόμιμος ή παράνομος;

Συμπολίτης μας, πριν λίγο καιρό, κατέθεσε στο Δήμο Πάρου αίτηση, προκειμένου να του χορηγηθεί άδεια για την κατασκευή πέργκολας στο σπίτι του, ο συμπολίτης μας αυτός ήθελε να είναι νόμιμος, (τρομάρα του), σε αντίθεση με την πλειοψηφία, που όταν πρόκειται να κατασκευάσει πέργκολα δεν ζητάει άδεια.

Το δημοτικό συμβούλιο απέρριψε ομόφωνα την αίτηση του, γιατί θεώρησε ότι η κατασκευή πέργκολας αντίκειται στην κείμενη νομοθεσία. Μέχρι εδώ κανένα πρόβλημα, αν και πιστεύουμε ότι σωστά αποφάσισε το Δημοτικό Συμβούλιο, η ένστασή μας όμως, είναι, στη συμπεριφορά ενός Δημοτικού Συμβούλου της πλειοψηφίας, που ενώ ψήφισε ενάντια στην αίτηση του συμπολίτη μας, αυτός έχει κατασκευάσει και διατηρεί έξω από το κατάστημά του, πέργκολα χωρίς άδεια, η οποία παρακαλώ, έχει χαρακτηρισθεί από την Πολεοδομία αυθαίρετη. Τι άραγε πρέπει να κάνει ο συμπολίτης μας;

Δεσποτικό, ένα εγκαταλειμμένο μουσείο

Ένα γεγονός που συνέβη στην Αντίπαρο με έκανε να σκεφτώ ποια είναι αυτή η βαριά κατάρα που κουβαλάμε εμείς οι Έλληνες και σαν τον μυθικό Κρόνο τρώμε τα παιδιά μας. Μήπως τάχα η διχόνοια, η λησμονιά και η αχαριστία είναι κάποια χαρακτηριστικά της φυλής μας;

Χρόνια τώρα, δεκαετίες ολόκληρες, βρίσκονται θαμμένα στα σπλάχνα του μικρού νησιού Δεσποτικό, απαράμιλλοι θησαυροί μεγάλης ιστορικής και αρχαιολογικής αξίας και κάποιοι αδιαφορούν για την ύπαρξή τους. Περισσότερο όλων αδιάφοροι είναι οι τοπικοί θεσμικοί φορείς στην Αντίπαρο και στην προκειμένη περίπτωση οι εκάστοτε Πρόεδροι και Κοινοτικοί σύμβουλοι. Διαβάζω στο αξιόλογο ιστολόγιο, Antiparosblog, ότι από το 1997 που ξεκίνησαν οι ανασκαφές, κανείς από τους παραπάνω δεν ενδιαφέρθηκε, στη δε πρόσφατη εκδήλωση – ενημέρωση που έγινε στην αίθουσα «ΚΑΛΟΥΔΑ» του Δημοτικού σχολείου, εκτός δύο κοινοτικών συμβούλων, κανείς άλλος από την Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν παρέστη, σίγουρα ορισμένοι απ’ αυτούς, πέραν της εκλογής τους, ουδόλως ενδιαφέρονται για την κληρονομιά που μας άφησαν οι πρόγονοί μας. Η μεγάλη ελπίδα για περαιτέρω τουριστική και πολιτιστική ανάπτυξη της τοπικής κοινωνίας της Αντιπάρου, είναι η ανάδειξη και η διαφύλαξη αυτού του αρχαιολογικού, μνημειακού και πολιτιστικού της πλούτου. Είναι ειρωνικό και θυμίζει αρχαία τραγωδία η δυνατότητα που δίνεται σήμερα στην Αντίπαρο που αντί να αναδείξει αυτό το χώρο και να προχωρά μπροστά, εισπράττει αδιαφορία και εμπαιγμό, συνεχίζοντας έτσι την… ιστορική της παράδοση που τόσο γλαφυρά περιέγραψε η εξαίσια πένα, του μεγάλου μας ιστορικού και τέκνου της Αντιπάρου, Γεωργίου Ρούσσου. Και δεν μιλάμε για προνομιακή αντιμετώπιση έναντι άλλων έργων. Μιλάμε για απλή ανταπόδοση. Γιατί όλοι μας γνωρίζουμε πολύ καλά πως από τον αρχαιολογικό, μνημειακό και πολιτιστικό πλούτο μας, τόσο η εθνική όσο και η τοπική οικονομία εισπράττει τεράστια έσοδα. Είναι σαν να τρώμε τις σάρκες μας. Όλοι εμείς που βρήκαμε αυτή την κληρονομιά από τους προγόνους μας οφείλουμε να την παραδώσουμε στα παιδιά μας συντηρημένη και αναδειγμένη. Αυτό πάνω απ’ όλα κύριοι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης Αντιπάρου, συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης, σημαίνει σωστή ανάπτυξη. Η αδιαφορία σας αυτή πρέπει να σταματήσει πριν είναι πολύ αργά. Για να γίνει αυτό πρέπει να αφυπνιστεί όλη η τοπική κοινωνία, όλοι οι σύλλογοι και φορείς να μην μείνουμε σε απλές εκδηλώσεις ή διαμαρτυρίες, γιατί πιστεύω ότι ο καθένας ξεχωριστά έχει ένα μικρό μερίδιο ευθύνης. Μαθημένοι χρόνια, να κατασπαράζουμε τις σάρκες μας, όλοι εμείς που κατοικούμε αυτό τον τόπο, ξέρουμε μόνο να ρίχνουμε στους άλλους την ευθύνη, ποτέ δεν αναλαμβάνουμε οι ίδιοι το μερίδιο που μας αναλογεί και είναι αυτό πιο επικίνδυνο από τον ίδιο τον κίνδυνο και πιο καταστρεπτικό από την ίδια την καταστροφή. Αξίζουν συγχαρητήρια σ’ αυτούς που οργάνωσαν την εκδήλωση για το Δεσποτικό, αυτό σημαίνει ότι κάποιοι έλαβαν επιτέλους την απόφαση ν’ αντιδράσουν, ελπίζουμε ότι η απόφαση αυτή δεν είναι πρόσκαιρη, αλλά είναι τόσο προφανής που περιττεύει η περαιτέρω διατύπωση της με λόγια. Θέλω να πιστεύω ότι η εκδήλωση αυτή θα ευαισθητοποιήσει την Κοινότητα, γιατί είναι ο μοναδικός φορέας που μπορεί να δώσει φωνή και νόημα στις κραυγές τους. Ελπίζω ακόμα αυτή η εκδήλωση που προήλθε από την πρωτοβουλία δύο συλλόγων να γίνει εφαλτήριο ελπίδας για την ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς στην Αντίπαρο.